Aantal kijkers

donderdag 31 juli 2014

Luc De Decker (1907-1982)





Cornelis’ Paradijs
Een geest dwaalt over het water
en heeft de witte waterlelies lief
zoals ze rijzen uit de donkerkoele vijvergrond
en peinzend rusten op het watervlak
De knoppen dicht de avond valt
vredige rimpeling van grijs groen blauw
het laatste licht weerkaatst
spiegelt de bomen in het meer des doods 
en wiegt de geest in weemoedszoete dromen
Een vaag en wonderlijk suizen

Beerse,  1-8-2014
Willy  Buysse

Noot: Cornelis Paradijs is het pseudoniem van Frederik van Eeden (Het Aards Paradijs = de Hof van Eden). De tekst bevat een aantal fragmenten uit gedichten van deze beroemde Nederlander (Ik heb de witte waterlelie lief, De lente, Avond in de stad) en een verwijzing naar de titel ‘Van de koele meren des doods’.


Detail van een zelfportret

Luc De Decker (Ninove 1907 -  Meerbeke 1982) was schilder en tekenaar. Opleiding aan de Academie van Brussel o.l.v. Jean Delville en Alfred Bastien en nadien aan het Hoger Instituut te Antwerpen o.l.v. Isidoor Opsomer. Naast tal van portretten schilderde hij landschappen in zijn geboortestreek, de Brabantse dalen en de Ardense heuvels. Voor een uitgebreide biografie, zie; http://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_De_Decker


dinsdag 24 juni 2014

Lucienne Druart (1909- )

De berouwvolle Petrus (Mit Tränen betrübt)

Lucienne Druart (Brussel 1909 - ) was schilderes en aquarelliste. Opleiding aan de Academie te Leuven o.l.v. Adolf Van Elstraete en Jean Hodru. Voorkeur voor genretaferelen. Stelde tentoon met " Les Arts en Europe " te Brussel in 1967. Op de rugzijde gedateerd 'Louvain janvier 1934', met de vermelding 'étude originale' en de titel 'St. Pierre implorant son pardon'.

Anton van den Hoeven (1940- )



Anton van den Hoeven werd geboren op 21 november 1940 in Rotterdam, waar hij ook de kunstacademie heeft doorlopen. Na zijn opleiding kreeg hij nog privé-les van zijn toenmalige leraar van Well. Hij werkt nog steeds in de omgeving van Rotterdam en staat bekend om zijn nauwkeurig uitgewerkte stillevens, geschilderd met een lichte achtergrond, en om zijn fijne winterlandschappen, zowel op locatie geschilderd als fictief-nostalgisch. 

Van Mendonck

Kopie van een werk uit 1897 van Nikolay Bogdanov-Belski dat zich bevindt in Sint-Petersburg.Titel: "Aan de schooldeur".




Drempelvrees

Zo veilig binnen lijkt de vrijheid buiten
te warm te koud
Kom mee de deur staat open
De vogels in hun kooi zien er tevreden uit maar zingen niet
Hun klanken vormen woorden zinnen
en sommen letters op het bord
verstild verdriet

Zo ernstig binnen lijkt de blijheid buiten
te streng te vrij
Doe mee de deur staat open
De vogel op zijn tak ziet er gelukkig uit maar weet het niet
Zijn klanken vormen golven winden
en schrijven wolken in de lucht
een vrolijk lied


Beerse, 1-7-2014
Willy Buysse






vrijdag 20 juni 2014

Paula Verberckmoes


Paula Verberckmoes was gehuwd met de kunstschilder Vital Van Puyenbroeck, zoon van de bekende kunstenaar Jan Van Puyenbroeck. Hun dochter, Greta Van Puyenbroeck, is eveneens kunstenares.

Vernard


Cornelius Franciscus Cotteleer (1853-1914)





             
De R.°D.° is de afkorting (Latijn) van Eerwaarde Heer (Reverendus Dominus).
Cornelius Franciscus Cotteleer bezat een belangrijke verzameling schilderijen en kunstvoorwerpen die op 29 april 1918 geveild is. Van die veiling is de cataloog bewaard. Cotteleer was directeur van het Maricolen Instituut te Antwerpen. In 2009 werd dat instituut gesloten en op zaterdag 14 maart 2009 werd er een uitverkoop gehouden van de ganse inboedel.

M. Boesmans




donderdag 19 juni 2014

Pierre Hendrix (1913-1995 )





Pierre Hendrix werd geboren te Antwerpen op 3 april 1913. Van 1927 tot 1934 studeerde hij er aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. Hij is vooral gekend als landschapsschilder en portretschilder.

Als ‘paysagiste’ zocht hij zijn onderwerpen vaak in de onmiddellijke omgeving: vuile sneeuw, achterkanten van huizenrijen, spoorwegovergangen. Eigen aan zijn landschapsschilderijen is de nostalgie, voortkomend uit de tegenstelling tussen eeuwig en voorbijgaand. “De alledaagse realiteit wordt met liefhebbende ogen bekeken, en daardoor maakt Pierre ze herkenbaar anders,” zei Anton van Wilderode ooit over de landschappen van zijn goede vriend, “daarna kan niets nog lelijk zijn”.
Tot de meest bekende portretten van Pierre Hendrix behoren ongetwijfeld die van organist Jan Walach, romancier Jos Van Rooy, beeldhouwer Albert De Smet en zeker ook dat van dochter Ria (*) met strohoed. In al zijn portretten tracht Pierre Hendrix te reiken naar het nauwelijks zichtbare, naar het verborgene, naar het essentiële.

Zelf omschreef Pierre zijn plastisch werk als het nemen van een berekend risico met kleuren en lijnen, zonder dat hij evenwel ooit wilde vervallen in uitzichtloos geëxperimenteer. Die trefzekerheid en een buitengewoon delicaat coloriet geven aan het werk van deze kunstenaar een eigen signatuur.

Een ogenschijnlijk banaal ongeval deed Pierre Hendrix in het ziekenhuis belanden. Korte tijd later leek alles hem uit handen te glippen: zijn gezondheid, zijn humor, zijn levenslust. Wanneer hij finaal ook het vertrouwde huis aan de Groeneborgerlaan in Wilrijk verloor en palet en penseel hem werden ontnomen, doofden het licht en de kleur langzaam maar onverbiddelijk in hem uit. Hij overleed in het Middelheimziekenhuis op 8 april 1995.

Vrij naar Luc Daems, zie www.dbnl.org/

(*) Ria Hendrix (°Mortsel 5 maart 1951), zelf een befaamde glazenierster, is gehuwd met kunstschilder – graficus Ludo Mariman.


Remi Van Sluys (1907-1994)


Huizen te Najac, Frankrijk

Remi Van Sluys werd geboren te Berchem in 1907 en overleed te Antwerpen in 1994. Opleiding aan de Academies van Berchem, Antwerpen (Franck Mortelmans, Julien Creytens, Joseph Posenaer) en Mechelen (Geert Reusens). Hij was een postimpressionistisch schilder van landschappen, haven- en stadsgezichten, portretten, interieurs en stillevens. 

Detail van een zelfportret





Lucien de Meüe (1911-1970)


Lucien De Meüe was vooral gekend als expert en restaurateur en werkzaam te Elsene.

woensdag 18 juni 2014

Julien Creytens (1897-1972 )


Julien Creytens (Wingene 28 maart 1897 – Borgerhout 28 februari 1972) was een post-expressionistisch schilder van landschappen, marines, portretten, interieurs, naakten en stillevens. Eerste opleiding aan de Academie van Maldegem (tekenen, Charles De Vos). Tijdens en na zijn legerdienst (die hem in 1918 naar Antwerpen bracht) verdere opleiding aan de Academie van Antwerpen (Alphonse Van Beurden jr.) en het NHISKA (Isidoor Opsomer, 1920 – 1928). Verkreeg in 1925 de prijs van Rome, in 1926 de Prijs van West-Vlaanderen en in 1927 de Prijs Laurent Meeus en de Prijs der Marineschilders. Was van 1929 tot 1941 leraar aan de Academie van Antwerpen en vanaf 1941 aan het NHISK, waar hij in 1949 Isidoor Opsomer opvolgde als directeur. Was in 1953 lid van de commissie van het Museum van Antwerpen. Reis naar China in 1959. Vanaf 1961 lid van de Koninklijke Academie.



Adriaan Christian Willem Terhell (1863-1949); pseud. Ph. Jacoby



Adriaan Christian Willem Terhell (Venlo 7 maart 1863 - Beverwijk 28 april 1949) was een Nederlandse kunstschilder die werkte in de romantische traditie, ook vaak onder pseudoniemen als C. de Zeeuw, J. le Blanc, Ch. Petit en Ph. Jacoby. Hij woonde en werkte in Bussum tot 1885 en daarna in Den Haag tot 1943. Hier werd hij in 1899 voor vele jaren aangesteld als schilder van familiewapens door de Hoge Raad van Adel. Gedurende de laatste jaren van zijn leven verbleef hij in Twente, onder meer in Denekamp en Enschede. Terhell was een schilder die een groot oeuvre heeft nagelaten, bestaande uit landschappen, zee- en riviergezichten, dorps- en stadsgezichten. Naast olieverfschilderijen produceerde hij vele aquarellen en gouaches. Terhell stierf op 86-jarige leeftijd in Beverwijk, zijn laatste woonplaats.

Gustaaf van Loon (1912-1980)









Gustaaf van Loon was als schilder en aquarellist een autodidact, al kreeg hij wel raad en steun van Octave Soudan en zijn vriend Clément De Porre.

Voor een uitgebreide biografie en talrijke illustraties, zie onder andere http://blog.seniorennet.be/gustaafvanloon/ en http://gustaafvanloon.skynetblogs.be/




George Hendrik Breitner (1857-1923)

Amsterdam - Zicht op de Groenburgwal en Zuiderkerk vanop de Amstel

George Hendrik Breitner (Rotterdam 12 september 1857 - Asterdam 5 juni 1923) ging in 1876 naar de academie in Den Haag en werkte daarna een jaar in het atelier van Willem Maris. In deze beginperiode werd hij beïnvloed door de schilders van de Haagse School.
Breitner koos zijn modellen bij voorkeur uit de lagere klassen: arbeiders, dienstmeisjes en bewoners van volkswijken. Hij zag zichzelf als 'le peintre du peuple', schilder van het volk. In 1886 verhuisde hij naar Amsterdam, waar hij het stadsleven vastlegde in schetsen, schilderijen en foto's. Soms maakte hij, naar het voorbeeld van Monet, van één onderwerp verschillende afbeeldingen, vanuit verschillende standpunten of in andere weersomstandigheden. 

Hoewel Breitner als eerste Amsterdamse stadsfotograaf zijn schilderijen vaak baseerde op eigen foto's, moeten zijn stadsgezichten niet beschouwd worden als accurate weergaves van de werkelijkheid, zoals blijkt uit een in 2004 gepubliceerd kunsthistorisch onderzoek*. 


*E. Schmitz, 'Topografische aantekeningen bij vier stadsgezichten van George Hendrik Breitner', Maandblad Amstelodamum 91 (2004), nr. 3, p. 15-26

donderdag 30 mei 2013

Jules Verstreken (1882-1961)





Lier by night

Zo kleurloos en zo doods, 
waar haalt hij het, 
waar lijkt het op, 
wie wil zoiets in huis, hoor ik u klagen
Maar voor u verder gaat en mij voor gek verklaart 
wil ik u vragen:
Waar komt dat licht vandaan?

Zo eenzaam en verlaten is alleen de nacht 
en dan zijn alle katten grijs 
want enkel zonlicht geeft ze kleuren
De volle maan spiegelt op witgekalkte muren
en steekt de stilte aan.
Het water van de Nete koud en kil 
weerkaatst een oude gevel
De trotse kerk een silhouet, de grijze lucht doorborend
Gummarus in zijn graf laat zich door niets verstoren
Impressie van een stad, de tijd bleef stille staan.

Beerse, 28-10-2013
Willy Buysse


Olie op hout paneel
50x45 cm
Gesigneerd l.o.



Mijmering 

Wat zijn ze pittoresk, 
de oude stulpjes op de hei 
Zonovergoten schamelheid vervalt in stil vergeten 
en smeekt de schilder om vereeuwiging 
De strijd tegen de tijd, 
memorie van een toen 
van noeste arbeid 
en intens gewrocht in arren moede: 
verdwaald en bij gebrek aan beter 
De oude boom is uitgeleefd

Beerse, 8-11-2013
Willy Buysse



Op dit stadszicht met huizen aan het water zien we één van de meest historische plekjes van Lier, ‘De Werf’ genaamd.
Rechts op het schilderij staat ‘De Fortuin’, een gebouw uit 1672, dat aanvankelijk gebruikt werd als graanopslagplaats en nadien als steenkoolopslagplaats. In 1903 werd het de limonadefabriek G. Van Hoof, daarna achtereenvolgens schrijnwerkerij, stadsmagazijn en horecazaak. Sinds 1980 is het beschermd als monument. Het is eigendom van de stad en staat te koop. Het officiële adres is Felix Timmermansplein 7.
Links staat ‘De Papegaai’, een gewezen 18e-eeuwse brouwerij, thans verbouwd tot luxeappartementen. Het hellend vlak naar het water toe was een drenkplaats voor paarden. Het pand heeft een gedeeltelijke onderbouw in de Nete. Op de gevel zie je een ‘straatkapel’ van de gilde der ‘meersseniers’ (een verbastering van het Franse ‘mercenaire’ in de betekenis van ‘koopman, handelaar’; al wie te maken had met maten en gewichten maakte deel uit van dit gilde). Officieel ligt het gebouw aan de Lantaarnstraat 46.


Jules Verstreken (Koningshooikt 1882 - Boechout 1961) woonde te Boechout maar voelde zich in zijn beginperiode sterk aangetrokken tot Lier en het Liers begijnhof met zijn stille mystieke sfeer. Later zou hij vooral grote doeken met Kempische vennen en heidelandschappen schilderen. Hij was net als zijn broer Theofiel lid van de Lierse kunstenaarsvereniging de 'Kenisgilde'.



woensdag 29 mei 2013

Isidore Verheyden (1846-1905)

Olie op linnen, 65x45 cm. Gesigneerd  r.o. Verheyden schilderde aanvankelijk in een sombere, realistische stijl, maar rond 1880 evolueerde hij naar een meer impressionistische toets, zoals in dit werk.

Isidore Verheyden (Antwerpen 24 januari 1846 - Elsene 1 november 1905) kreeg zijn opleiding aan de Brusselse Academie (1857-1865, Joseph Quinaux) en nadien in het vrije atelier van Jean-François Portaels. Vestigde zich in 1872 in Hoeilaart en in 1883 te Brussel, maar werkte ook vaak in de Kempen (Kalmthout en Genk), waar hij zich bekwaamde in het landschapsschilderen. Was vanaf 1900 leraar aan de Academie te Brussel waar hij in 1904 directeur werd.

Foto collectie AMVC-Letterenhuis




Joseph Tilleux (1896-1978)




Olie op Board,35x25 cm. Gesigneerd r.o.


Portret van Stijn Streuvels

Joseph (Jos) Tilleux (Antwerpen 6 april 1896 – 10 juli1978) was
schilder van landschappen, stadsgezichten, straattaferelen en stillevens. Kwam tijdens WOI in contact met Isidore Opsomer en bleef in diens atelier werken tot 1921. Opleiding aan de Academie van Antwerpen en het NHISKA (Albert Ciamberlani, Franz Courtens en Frans Hens). Werd vooral door Frans Hens beïnvloed. Schilderde in een lumineus koloriet en met een vlotte penseelvoering. Was leraar aan de Academie te Dendermonde. Lier en omgeving bekleden een belangrijke plaats in zijn oeuvre. 





John Laenen (1881-1965)

Olie op eiken paneel, 68x48 cm. Gesigneerd en gedateerd  r.o. 1906

Iets tilt het rieten deksel op 
en zet de scène in beweging: barokke dynamiek.
Onstuitbaar rollen de vruchten de helling af,
‘stilleven’ sensu stricto, mouvement pétrifié:
Rodiniaanse spanning van het verstilde leven,
licht en kleur en tast en geur 
gevangen in het moment.

Beerse, 7 januari 2014
Willy Buysse


Over John Laenen is heel weinig met zekerheid geweten. In een boekje van Denijs Peeters over Juliaan De Vriendt (1960) wordt hij tweemaal vermeld als een kunstschilder die in 1930 en 1946 deelnam aan tentoonstellingen te Mortsel. Eenmaal wordt daarbij het geboortejaar 1881 vermeld. Gaat het om de John Laenen die in 1911 een woning liet bouwen te Ekeren aan de Leopoldlei? Gaat het om de Jean Laenen die tijdens WOI vluchtte naar Roosendaal en daar meerdere statige portretten schilderde? Is hij de Jan Laenen die in de jaren 1920 meerdere met dit werk vergelijkbare stillevens met fruit schilderde?

 We hebben op deze vragen geen afdoend antwoord gevonden. Eén en ander komt wel overeen met een folder van een retrospectieve Jan Laenen (Mortsel 6 juni 1881 - 4 juli 1965) die van 21 mei tot 4 juni 1966 werd gehouden in het gemeentehuis van Mortsel. Deze Jan Laenen genoot zijn opleiding aan de Academie te Antwerpen en vervolmaakte zich nadien door zelfstudie in Nederland en Frankrijk. Hij vestigde zich een tijdlang in Parijs om bij het begin van de Eerste Wereldoorlog terug te keren naar Mortsel en te vluchten naar Roosendaal, waar hij enige faam kreeg als portretschilder. In 1921 vestigde hij zich te Brussel en in maart 1963 keerde hij terug naar Mortsel.

 Foto gedachtenisprentje Jan Laenen 1881 - 1965

Carl August Streefkerk (1884-1968)


Olie op doek
30x40 cm
Gesigneerd en gedateerd l.o. 1938


Stil leven

Wachtend op tekst
Wachten op woorden
Die gaan komen
Gaan en komen
De ganzenveer paraat
Intiem gesprek in wording
Een brief, zorgzaam gevouwen en met pen en inkt geschreven, 
wordt op een schaaltje aangereikt, 
geopend en gelezen
Verwoording

Een schilderij stelt een probleem en lost het op.

Beerse, 30-10-2013
Willy Buysse

Carl August Streefkerk werd geboren te Amsterdam op 29 mei 1884. Opleiding aan de Avondtekensschool onder leiding van Jan Walraven. Kreeg ook les van Michel Hendriks en Antonius Hendrikus Trautwein. Woonde en werkte enige tijd in Amstelveen, Amsterdam, Enschede en Naarden, en vestigde zich in 1924 in Bussum, waar hij op 29 augustus 1968 overleed. Streefkerk schilderde en tekende vooral landschappen, stillevens en (hoofdzakelijk Amsterdamse) stadsgezichten.


Anoniem, Paus Pius X

Olie op zink
65x70 cm.

Paus Pius X, geboren als Giuseppe Melchiorre Sarto (Riese 2 juni 1835 - Rome 20 augustus 1914), was paus van 1903 tot 1914. Hij staat bekend als de paus van de kindercommunie en als bestrijder van de modernistische dwalingen. Op 29 mei 1954 werd hij heiligverklaard. Bij het katholieke volk was Pius X zeer geliefd, mede vanwege zijn eenvoudige komaf en Mariale vroomheid. Omdat hij bekendstond als grote, zachtmoedige kindervriend en een ascetische, liefdevolle persoonlijkheid had, namen vele katholieke scholen hem tot patroonheilige.

Dat het hier Pius X betreft, zien we ook aan het wapen op de staatsiestola. Op het schildhoofd is een gevleugelde gouden leeuw afgebeeld als teken van Sint Marcus, patroonheilige van Venetië, waar Pius, voor zijn verkiezing tot paus, patriarch was. Dit blijkt ook uit de woorden op het boek dat de leeuw vasthoudt: Pax tibi Marce Evangelista Meus (Vrede zij U, Marcus mijn Evangelist), wat de wapenspreuk is van Venetië. Het schild toont het wapenstuk dat ook al voorkwam op het bisschoppelijk wapen van deze paus, dat hij koos nadat hij was verkozen tot bisschop van Mantua: een anker te midden van woelige baren. Het gebruik van een anker in de katholieke heraldiek gaat meestal terug tot een tekstpassage uit de Brief aan de Hebreeën (6, 19): De hoop is het veilige en vaste anker voor onze ziel. De ster verwijst naar Maria, Stella Maris (Ster der Zee).

Paus Pius X is hier afgebeeld in koorkledij met de mozzetta of schoudermantel van rood fluweel en afgezet met een witte bontrand, zoals gedragen tijdens de winter (van Allerheiligen tot Pasen).

Anoniem, 18e eeuw

Olie op doek
65x80 cm
Niet gesigneerd

Anoniem, De collecte

Olie op  paneel
15x28 cm
Niet gesigneerd

Herman Jacobs (1921-1994)


Interieur van het kasteel Maxburg te Meer, het buitengoed dat Herman Jacobs en zijn vrouw vanaf 1953 het grootste deel van het jaar bewoonden. Talrijke belevenissen, over vele jaren verspreid, zijn verbonden aan die Maxburgse tijd die zijn stempel drukte op Hermans leven en werk. 



Stilleven 1942



Spelende Meisjes 1953



Onze Lieve Vrouw bij ons - Olie op doek, 100 x 80 cm - 1977





" Haar laatste juweel " - 1944

In pand
Bij Ome Jan in de lombarde
een hand het hoofd vertwijfeld steunt
een hand het kleinood weifelend koestert
blik op oneindig droefenis

Achter de schuine deur
een hand een grijpensklare klauw
een hand gestrekt schijnbaar beheerst
blik op begerig wenkende prooi

Bij Ome Jan in de lombarde
gespannen spel van mijn en dijn
luitspeler tokkelt zijn tanden bloot
blik op het leven zoals het is

Beerse, 15-8-2014
Willy Buysse








Zelfportret
Weerkaatsing in het koper:
De schilder aan het werk.
Het onderwerp gedubbeld:
Een drinkgelag, een schouw met garnituren
Voor koffie, thee en water bij de wijn.
De kaars tweemaal gedoofd:
Het feest is over.

Beerse, 15-8-2014
Willy Buysse










Olie op doek
55x65 cm
Gesigneerd en gedateerd r.o. 1942




 Olie op doek
55x65 cm
Gesigneerd l.o.


Olie op paneel
30x40 cm.
Gesigneerd en gedateerd r.o. " Rome 1947 "


Herman Jacobs (Antwerpen 1921 - 1994) was schilder en tekenaar. Studies aan de Koninklijke Academie (Léon Brunin) en studies bouwkunde aan de Hogere Nijverheidsschool, beiden te Antwerpen. Eerste tentoonstelling in 1940. Italiaanse school – eregast van de Accademia Belgica, waar hij zijn atelier kreeg. Gehuwd met de Zwitserse pianiste Gertrud Distel van Hochwald († 1978). Professor schilderkunst aan de Scuola Svizzera te Rome. Atelier in het Vaticaan: portretschilder (hofschilder) van drie pausen naar het leven (Pius XII, Paus Paulus VI en Johannes Paulus II), waardoor zijn werk een ereplaats verwierf in de musea van het Vaticaan. Schilder van religieuze sacrale kunst en schilder van meer dan 1000 portretten, landschappen en volkse taferelen uit Vlaanderen, Italië en Zwitserland. Pauselijk Ridder, Commandeur in de Orde van San Silvestro, Kapelmeester van Onze Lieve-Vrouw in de Sint-Jacobskerk te Antwerpen.
Overleden op 22 december 1994.

In zijn kunst liet Herman Jacobs zich inspireren door zijn zeer persoonlijke, intuïtieve waarneming, wat veruiterlijkt wordt in een sacrale, dromerige transcendentie. Het onderbewuste wordt vertaald in kleur en licht, in transparantie en reflecties. Sterke gevoelens worden een schets, daarna gaat de kunstenaar volledig op in de materie en de kleuren, en vooral in het licht dat van buiten het doek lijkt te komen, zodat een nieuwe dimensie gecreëerd wordt waarin deze gevoelens beleefd worden.

Herman Jacobs schilderde volgens de traditie van de oude Vlaamse meesters: het  opbouwen in lagen met verschillende onderschilderingen geeft het werk een beweging in de diepte, een driedimensionaal karakter. De techniek van het gelaagd werken van donker naar licht resulteert in een bijna vibrerend lichtspel, waardoor een  sprookjesachtige, mystieke wereld ontstaat, een wereld  “tussen aarde en hemel” die hij vooral in ijle groene en typisch blauwe tinten tot leven bracht. Het ‘Jacobs blauw’ werd zelfs een begrip.


Info gebaseerd op de website http://www.gondacleynhens.be/